خانه / عریضه / شب های زندگی(شب هفتم: نقش ایمان در جهت گیریهای اجتماعی)

شب های زندگی(شب هفتم: نقش ایمان در جهت گیریهای اجتماعی)

شب هفتم: نقش ایمان در جهت گیریهای اجتماعی

ج) اثر ایمان در رشد طبیعی و اجتماعی

امام سجاد(ع):

قَالَ بِحَضْرَتِهِ رَجُلٌ : اللهُمَّ أغْننی عَنْ خَلقِکَ. فَقَالَ لَیْسَ هَکَذا، إنَّما الناسُ بِالناسِ، وَ لکِنْ قُلْ:« اللهُمَّ أغننی عَنْ شِرارِ خَلْقِک». ==> کسی در حضور او گفت: خدایا مرا از آفریدگانت بی نیاز ساز! امام گفت: چنین نیست، مردمان به یکدیگر وابسته اند، بلکه بگو: خدایا مرا از مردمان بد بی نیاز ساز.

با توجه به این روایت و روایات مشابه؛ انسان مومن که با نظری توحیدی، جهان را دارای پیوستگی و جهت واحد- که همان حرکت به سوی خداست- می بیند، توجه ویژه ای به سنت های الهی دارد، سنتهایی که بر همه جهان جاری و ساری است.

سُنَّهَ اللَّهِ الَّتِی قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلُ وَلَنْ تَجِدَ لِسُنَّهِ اللَّهِ تَبْدِیلاً ==> این سنت الهی است که در گذشته نیز بوده است و هرگز برای سنت الهی تغییر و تبدیلی نخواهی یافت.

یکی از سنت های حاکم بر جهان هستی، جریان امور این عالم است بر اساس اسباب و مسببات در روایتی از امام صادق(ع) آمده است که:  أَبَى‏ اللَّهُ‏ أَنْ یُجْرِیَ الْأَشْیَاءَ إِلَّا بِالْأَسْبَابِ فَجَعَلَ لِکُلِّ شَیْ‏ءٍ سَبَباً…

انسان مومن با این نگاه به عالم، در راه رسیدن به رشد و تکامل خود و اجتماع به گونه ای قدم برمی دارد که از این سنت الهی- توجه به سبب و مسبب در عالم- در مسیر رسیدن به رشد و تکامل تخطی نکند و با توجه به روایت اول بحث و روایات دیگر یکی از اسباب رشد فرد و جامعه، ارتباطات اجتماعی است برای برطرف کردن نیازهای یکدیگر.

انسان مومن به عنوان کسی که خود را عضوی از این هستی می بیند و همچنین به عنوان کسی که تابع سنت های الهی است دعای خود را هیچگاه بی نیازی از مردم قرار نمی دهد، بلکه هم کلام و هم رفتار با امامِ خود و در تبعیت از سنت های خدایی برای رفع نیازهای خود و جامعه و پیمودن راه رشد و تکامل و بالفعل کردن استعدادهای خود، در ارتباط شدید با جامعه می باشد.

امام صادق(ع):

قال أبو عُبیده: أٌدْعُ الله لی أَن لا یَجعلَ رزقی علی أیدی العِباد! فقال: أبَی الله علیک ذلک إلّا أن یَجعَلَ أَرْزاقَ العِبادِ بعضِهم من بعضٍ، ولکنِ ادْعُ الله: أَن یَجعَلَ رِزقکَ علی أیدی خِیار خلقِه، فَإنَّهُ مِنَ السَّعادَه، و لا یَجعلَهُ علی ایدی شرِارِ خلقِهِ، فَإنَّهُ مِنَ الشَّقاوَه.

 ==> ابو عبیده به امام صادق گفت: در حق من دعا کن تا خدا روزی مرا در دست بندگانش قرار ندهد! امام گفت: حدا چنین نخواسته است، خواست خدا آن است که روزی بندگانش به دست یکدیگر باشد( پس آنچه تو می خواهی برخلاف حکمت جهان است و نمی شود)، لیکن از خدا بخواه که روزی تو را در دست بهترین بندگانش قرار دهد، که این چگونگی از سعادت انسان است، و در دست بندگان بدش قرار ندهد که این از شقاوت و بدبختی است.

دیدگاهتان را ثبت کنید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شدعلامتدارها لازمند *

*

theme